bedirhan gökçe ~ baba uyan

her sabah annemin sessiz iç çekişleriyle uyanmaya başlamıştım
annemin gündüzleri yüzü gülmüyor
her gece ağlıyordu.
saçlarımı okşuyor, gözlerime bakıyor
kadersizim diyordu, kadersizim, kızım
bahtı karalım benim.
ama ne kadar sorsam da niye ağladığını söylemiyordu
daha küçüksün yavrum, büyüyünce anlayacaksın.
babama koşuyordum,
babam mutfakta sigara içiyor,
hadi salona git kızım duman seni hasta eder diyordu.
sen niye içiyorsun o zaman baba
sigara senin sağlığına da zararlı değil mi yani?

seni çok seviyorum baba!

babacığım, ben senin “özlem’indim”. şimdi sen benim “özlemim” oldun. “özlemin” seni nasıl özledi bilemezsin. zaman hiç geçmesin istiyorum. tarih hep aynı kalsın. ilerlemesin. her geçen gün senden uzaklaşmak, senin eriyip gitmene mani olamamak, çaresizce özlem içinde fotoğraflarda ve anılarda seni yaşamaya çalışmak ne kadar zor…