bedirhan gökçe ~ baba uyan

her sabah annemin sessiz iç çekişleriyle uyanmaya başlamıştım annemin gündüzleri yüzü gülmüyor her gece ağlıyordu. saçlarımı okşuyor, gözlerime bakıyor kadersizim diyordu, kadersizim, kızım bahtı karalım benim. ama ne kadar sorsam da niye ağladığını söylemiyordu daha küçüksün yavrum, büyüyünce anlayacaksın. babama koşuyordum, babam mutfakta sigara içiyor, hadi salona git kızım duman seni hasta eder diyordu. sen [...]

seni çok seviyorum baba!

babacığım, ben senin “özlem’indim”. şimdi sen benim “özlemim” oldun. “özlemin” seni nasıl özledi bilemezsin. zaman hiç geçmesin istiyorum. tarih hep aynı kalsın. ilerlemesin. her geçen gün senden uzaklaşmak, senin eriyip gitmene mani olamamak, çaresizce özlem içinde fotoğraflarda ve anılarda seni yaşamaya çalışmak ne kadar zor…